06 5507 3891

Gisteren heb ik mijn bezem hersteld. Nu lijkt dat geen bijzondere daad, twee schroefjes draaien, spijkertje dwars in de steel slaan… Nou, ik zal vertellen dat het een heel bijzondere daad was. Voor mij. Een bijzonder leerzame daad.

Het verhaal begint een jaar terug in de tijd. Mijn bezemsteel brak nadat ik hem voor de zoveelste keer had vastgelijmd — voor de mannen onder ons, jaja, ik weet het, DAT WERKT NIET! — en vervolgens heb ik de bezem maandenlang zonder steel gebruikt. Je snapt, geen optimum maar goed voor noodgevallen. Ik heb een ‘wilde’ tuin dus zoveel hoef ik niet te vegen wanneer ik niet wil. De vraag wat er eerst was, de wilde tuin of de gebroken bezemsteel is een leuke trouwens.

Na een paar maanden was ik bij een ijzerhandel en zag zo’n metalen verbindingsstuk liggen. Handig… heb ik gekocht dus. Toen ik na een tijdje de bezem wilde herstellen, bleek ik de steel niet te kunnen vinden. Helemaal vergeten dat die gebroken was. Goed, er moest dus een steel komen. Daar gingen zo’n acht maanden overheen — inclusief winter he, dan veegt men niet zoveel, dus het valt nog mee, niet? Goed, eindelijk een steel gekocht twee weken geleden.

Actie
Gisteren dus. Op een zonnige zondagochtend kreeg ik de geest. Minder dan tien minuten werk. Had ik daar nou zo tegenaan zitten hikken? Jazeker. En waarom dan dit uitstel? Heel simpel, er waren een paar gedachten die me in de slachtofferhoek duwden waardoor ik niet meer in de actie wilde schieten: ‘ik moet als alleenstaande moeder hier thuis alles opknappen’ ‘dit is mannenwerk’ (dus eigenlijk hoor ik dit niet te doen, te herleiden naar ‘ik moet als alleenstaande moeder…’) en ‘ik kom echt tijd tekort om alles te doen’ (ook te herleiden naar ik moet als alleenstaande…’). Tweede gedachte was ‘wat een gedoe’.
Die gedachte sluimert onder meer zaken die ik uitstel. Zonder precies te benoemen wat het is wat ik moet doen, maak ik er een gedoe van waardoor het meer en groter lijkt dan het is.

Herken je er iets in?
Wat een gedoe! Wat een groots plan! Die lat ligt wel erg hoog! Onbewust weerhouden die gedachten ons om die bezemsteel te kopen en een schroefje aan te draaien. Een betrokken vrouw zei me een tijdje terug dat het succes in ondernemen erin ligt in beweging te blijven, kleine stapjes te maken zodat gewoonweg de flow erin blijft. De dynamiek die dat weerhoudt herkende ik opnieuw bij mezelf bij dit bezem verhaal. Het onbewust verzet waardoor je tuin verzandt. Het gevecht met verantwoordelijkheid, bij soms de kleinste dingen. En in een groter kader, de zelfsabotage waarmee je je plannen niet tot wasdom laat komen, of vaker nog, waardoor je niet eens aan nieuwe plannen DENKT.

Zelfrespect
Tuurlijk kun je ermee leven. Tuurlijk kun je de buurman vragen de bezem vast te zetten. Maar je kunt niemand anders vragen jou in beweging te houden of jouw verantwoordelijkheid te dragen (hetgeen je vaak in relaties ziet gebeuren). Je kunt proberen ermee weg te komen maar geloof mij, je zult er niet gelukkig mee zijn. Zelfrespect begint met het vegen van je eigen straatje. En dat vraagt om een handige, stevige bezem.