06 5507 3891

De tekst op de foto hierboven kreeg ik een paar dagen geleden in een appje van een kennis. Nu moet je weten dat ik de helft van mijn leven last van angst voor afwijzing heb gehad. Het leidde tot een heel uitzonderlijk leven, dát wel, maar het heeft er ook voor gezorgd dat ik mezelf op heel wat vlakken heb ondermijnd, ook binnen allerlei relaties.

Krijg ik dus die app een paar dagen geleden. Slik. Stel je eens voor dat iemand die aan jou stuurt. Je hebt diegene een tijdje niet gesproken, ontvangt een appje van hem, denkt vervolgens o, leuk, laat ik even bellen want we hebben elkaar al een hele tijd niet gesproken, wordt je oproep niet beantwoord — geen probleem natuurlijk —en dan komt er de volgende dag die app met die tekst van hieronder. Oeps. Wat zou er door jouw hoofd gaan? Wat zou jij voelen? Wat zou jij doen?

Eerste impuls
Mijn eerste impuls was te doen wat ik mijn hele leven heb gedaan, namelijk een oorzaak bij mezelf zoeken. Wat heb ik verkeerd gedaan? ‘Ik zal wel…..’ Dat is de gebruikelijke riedel van een schaamtevoeler. Grappig genoeg werd ik me al bewust van mijn vraag aan mezelf nog voordat ik op zoek was gegaan naar een antwoord. Op de vraag ‘wat heb ik verkeerd gedaan’ kwam dus het antwoord ‘daar hoef je helemaal niet naar te zoeken, dit is iets van hém.’

Adempauze
Hij heeft gewoon geen zin om met mij te bellen. Punt. Moet ik daar iets mee? Nee, daar hoef ik niets mee. Ik hoef geen verhaal op te tuigen. Ik hoef geen onzekerheid, verwijt, boosheid, afwijzing of arrogantie te voelen. Ik gun hem de vrijheid om te kiezen wat hij wil en niet wil en hang daar geen oordeel aan. Ik gun mezelf de vrijheid van een adempauze om te voorkomen dat ik in een oude groef schiet.

Klinkt simpel hè? Dat is het uiteindelijk ook. Na een paar jaar worstelen met jezelf ;)
Maarre, hij is aardig tot normale proporties terug geslonken, die angst voor afwijzing. Dat liet dit voorval me wel zien.